Webમહેફિલ

( સૂરજને ….. રાજી કરવામાં ભૂલી ગયો ? ) 

કાળિયા વરસાદ તને પરણાવી ધરતીને, દીધો છે સેલફોન દહેજમાં,
અષાઢી મેઘ મૂવા ક્યાં તું ભરાણો, આજ તારો મોબાઈલ નથી રેન્જમાં.

આઠ આઠ માસે પણ પૂરી ન થાય, તારી નોકરીમાં કેવી છે પાળી,
સૂરજને ચંદાને રાજી કરવામાં, આજ ભૂલી ગયો તું ઘરવાળી.
કી પેઈડ દડબડતા આંસુડા દાબે, એને જાતા ન આવડે મેસેજમાં.
આજ તારો મોબાઈલ નથી રેન્જમાં …

લાગણીનું પ્રીપેઈડ ખાલી કરીને, હવે મિસકોલ કરતી મીસીસ છે,
ફુરસદમાં સહેજ હવે વરસીને વાંચ, એની આંખોમાં ચાર પાંચ થીસીસ છે,
બેટરીની જેમ એનું બી.પી. થાય લો, તારો આવે મોબાઈલ એન્ગેજમાં.
આજ તારો મોબાઈલ નથી રેન્જમાં …

- ગૌરાંગ ઠાકર

જુલાઈ મહિનો શરુ થઈ ગયો, પણ હજુયે અમદાવાદમાં વરસાદને ફોન લાગ્યો નથી, અને ત્યારે આકળ-વિકળ આંખ-કાનને આ ગીત જરુર રાહત આપી ગયું. આશા રાખીએ કે, આ મેસેજ તો એ કા..ળિયા મેઘને મળે.   મેઘ અને ધરાની પ્રીતને શ્રુંગાર રસમાં માણીએ છીએ, પણ - પરણ્યા પછી બધેય એવું … !! મીસીસની થીસીસ વાંચવાનો ટાઈમ આમ પણ કોને હોય, તો એને મળે ? પણ હવે, પ્રીપેઈડ લાગણીઓને સમજે તો સારું . વઢકણી સાસુની જેમ કવિએ કાળિયા મેઘને ખખડાવ્યો છે ( દીકરીના બાપ ખરાંને ! )  આશા રાખીએ કે હવે તો ફોન એન્ગેજ ના આવે. ગૌરાંગભાઈ કહે છે એમ, Let’s dial to Rain ……  :) 

.

આર શું ને પાર શું ?
જિંદગીનો સાર શું ?

શૂન્ય છે જ્યાં લાગણી,
લોહીનો આધાર શું ?

કૃષ્ણ અવતરવા મથે,
કિન્તુ લે અવતાર શું ?

સંધિ વિણ આરો નથી,
ત્યાં વળી તકરાર શું ?

ભાર જેવી જિંદગી,
શ્વાસનો ત્યાં ભાર શું ?

હોય પગમાં બેડીઓ,
રાખવી તલવાર શું ?

ન્યૂઝ મૅકર હું જ છું,
મારે વળી અખબાર શું ?

જો ઉપર બ્રહ્માંડમાં,
તેજ શું, અંધાર શું ?

જોડતો ને તોડતો,
એવો સર્જનહાર શું ?

છળકપટનું આ જગત,
પ્રેમ શું ને પ્યાર શું ?

- હર્ષ બ્રહ્મભટ્ટ

‘ એકલતાની ભીડ ‘ માં રહી ‘ અંદરની દીવાદાંડી ‘ ને પ્રજ્વલિત કરતાં કરતાં હર્ષ અંકલ  ‘ મૌનની મહેફિલ ‘ સજાવે છે અને ત્યારે વૅબમહેફિલ પણ તેમના મૌનની મહેફિલમાં શરીક થઈ તેમની ગઝલનો જાદુ તમારી સાથે વહેંચવાનો મોકો કેમ ચૂકે ?!! 

જિંદગીના સારને પામવાની મથામણમાં, જિંદગી પોતે જ એક પ્રશ્નાર્થ ચિહ્ન બની જતી હોય છે.  જગતમાં લાગણીઓ શૂન્ય બની છળકપટ આચરતી હોય ત્યારે લોહીનો આધાર શું ? - એવાં વેધક પ્રશ્નનો પ્રત્યુત્તર ‘તકરાર’ વિનાની ( જાત સાથે પણ નહીં ) સંધિમાં કવિ આપે છે.  જો કે પગમાં બેડીઓ ને હાથમાં તલવાર જેવી વાત ….  પણ તો પણ જિંદગીના ભાર કરતાં શ્વાસનો ભાર ઓછો જ રહેવાનો….. !!

.

ગામ પાદર ઘર ગલી ઓળંગીને ચાલ્યો જઈશ,
હુંય મારા ભાગ્યની ક્ષણ જીવીને ચાલ્યો જઈશ.

છે અહીં પ્રત્યેક માણસ મોકલાયેલી ટપાલ,
હું જગત પાસે મને વંચાવીને ચાલ્યો જઈશ.

પુષ્પમાં સુગંધ મૂકી, વૃક્ષને ભીનાશ દઈ,
કોઈ પંખીના ગળામાં ટહુકીને ચાલ્યો જઈશ.

રાતના ઘરમાં પડેલું સૂર્યનું ટીપું છું હું,
કોડિયામાં સ્હેજ અમથું પ્રગટીને ચાલ્યો જઈશ.

છે સ્વજન દરિયા સમા, ના આવડે તરતા મને,
હું બધામાં થોડું થોડું ડૂબીને ચાલ્યો જઈશ.

- અનિલ ચાવડા

નોખી વાત ને નોખી ભાત … અનિલની કલમની રીત !!  દુન્યવી  વાસ્તવિકતાને અનિલ કેવી બખૂબીથી રજૂ કરે છે.  દુનિયામાં સૌ પોતપોતાનાં ભાગ્ય લઈને આવ્યા અને અંતે તો આ દુનિયા છોડી જવાનાં જ …… આ હકીકત તો આપણે સૌ પણ જાણીએ છીએ પણ પુષ્પનેય સુગંધ આપવા માંગતો, વૃક્ષને ભીનાશ દેતો, અને કોઈ પંખીનો ટહુકો બનતાં માણસને ક્યાં સુધી ટપાલની જેમ વાંચશો ?  સંબંધોનાં સમંદરને તરી ના શકાય તો થોડું થોડું ડૂબી જોઈએ !  સૂર્યનું જ એક ટીપું આમ કો’ક કોડિયામાં પ્રગટી જતું હશે ને …. ?!!

.

પેન્સિલ છે કે છે સમય,
જેમ છોલું છું એમ બટકે છે.

શબ્દ બાળક સમા મને લાગ્યા,
જેમ પંપાળું એમ ફટકે છે.

શેરીથી ફળિયા સુધી આવ્યા,
ઉંબરે પગ આ કેમ અટકે છે.

હું તો આવી ગયો તમારા ઘરે,
શેરીમાં પગલાં હજી ભટકે છે.

‘પ્રીતમ’ની આંખ મળે એ પહેલાં,
આ કોણ અડધી રાતે છટકે છે.

- પ્રીતમ લખલાણી

પ્રીતમભાઈની સરળ અને સહજ બાનીમાં એક સરસ ગઝલ… પેન્સિલની જેમ બટકી જતો સમય - જરુર બાળપણની યાદ અપાવશે,  તો સમયની મહત્તા પણ …..!!

.

(  વરસાદમાં …. વાત ગઝલની )

ભૂલી નથી હું રેશમી એ રાત ગઝલની,
માંડી હતી વરસાદમાં તેં વાત ગઝલની.

તેં હાથ મારો હાથમાં લીધો હતો અને,
લાગ્યું મને કે થઈ ગઈ મુલાકાત ગઝલની.

ચહેરેથી હટાવી હતી તેં ઝુલ્ફ રેશમી,
આમ જ થતી હશે ને શરૂઆત ગઝલની.

કંપી ઉઠેલા હોઠ હથેલી ઉપર મૂક્યા,
આથી સરસ હોય શું રજૂઆત ગઝલની.

દીવો થઈને ઝળહળ્યાં તારી ગઝલનાં શેર,
આંખોમાં રોશનીએ રચી ભાત ગઝલની.

- તુષાર શુક્લ

તુષારભાઈ એટલે ગીતોનો ગુંજારવ પણ આજે તેમનાં જન્મદિને માણીશું તેમની એક ગઝલ ….  અને તે પણ ગઝલ વિષે.  આથી સરસ હોય શું રજૂઆત ગઝલની ?!!  તુષારભાઈને જન્મદિને  ખૂબ ખૂબ શુભેચ્છાઓ સહ…. !!

. 

આપણી અંદર મરી પરવારી ગયેલા કોઇએ,
બાગમાં પથ્થર બનીને જન્મ લેવો જોઇએ.

સ્વપ્નના ફાનસના અજવાળામાં જેને જોઇએ,
ખુલ્લી આંખોના આ અંધાપામાં તેને ખોઇએ.

ચાલુ ટ્રેને બારી પાસે બેસવાની વાતમાં,
બારીમાંથી કૂદવા જેવું ઝગડતા હોઇએ.

આંસુની અધિકૃત વિક્રેતા છે થોડી આંખ આ ?
ખાત્રીપૂર્વકનું ને જથ્થાબંધ ક્યાંથી રોઇએ !

પૂર માટે માત્ર સ્થાનિક વાદળો પૂરતાં નથી,
કંઇક ઉપરવાસમાં વરસાદ જેવું જોઇએ.

ખાઇ પીને નાહીને કવિતા નથી બનતી હે દોસ્ત !
લોહી વહે ત્યારે જ કાગળ વચ્ચે ધરવો જોઇએ.

- મુકુલ ચોકસી

અંદરથી કોઈ મરી પરવારે તેણે ખુલ્લી આંખોના અંધાપામાં ખોવાનું જ આવેને ?! અધિકૃત વિક્રેતા , જથ્થાબંધ , સ્થાનિક, … નવાં જ કલ્પનો, તો ચાલુ ટ્રેને બારી પાસે બેસવાની લડાઈની વાત - ગઝલને તો ખાઇ પીને નાહવા જેવી જ સરળ બનાવી દે છે.  પણ લોહી વહે ત્યારે જ કાગળ વચ્ચે ધરવો જોઇએ…. વાંચીને અંદર ક્યાંક કશુંક જીવતું … તરત બાગમાં પથ્થર બનીને જન્મ લેવા તૈયાર થઈ જાય છે.

.