એક ઘા : કલાપી
તે પંખીની ઉપર પથરો ફેંકતા ફેફી દીધો,
છૂટ્યો તે ને અરરર ! પડી ફાળ હૈયા મહીં તો !
રે ર ! લાગ્યો દિલ પર અને શ્વાસ રૂંધાઇ જાતાં,
નીચે આવ્યું તરુ ઉપરથી પાંખ ઢીલી થતાંમાં.
મેં પાળ્યું તે તરફડી મરે હસ્ત મ્હારા જ થી આ,
પાણી છાંટ્યું દિલ ધડકતે તોય ઊઠી શક્યું ના;
ક્યાંથી ઊઠે ? જખ્મ દિલનો ક્રૂર હસ્તે કરેલો,
ક્યાંથી ઊઠે ? હ્રદય કુમળું છેક તેનું અહોહો !
આહા ! કિંતુ કળ ઊતરીને આંખ તો ઊઘડી એ,
મૃત્યુ થાશે ? જીવ ઊગરશે કોણ જાણી શકે એ?
જીવ્યું, આહા ! મધુર ગમતાં ગીત ગાવા ફરીને,
આ વાડીનાં મધુર ફલને ચાખવાને ફરીને.
રે રે ! કિંતુ ફરી કદી હવે પાસ મ્હારી ન આવે,
આવે તોયે ડરી ડરી અને ઇચ્છતું ઊડવાને;
રે રે ! શ્રદ્ધા ગત થઇ પછી કોઇ કાળે ન આવે,
લાગ્યા ઘાને વીસરી શકવા કાંઇ સામર્થ્ય ના છે.
( મંદાક્રાન્તા )
- કલાપી
[...] પણ પોતાની આગવી શૈલીમાં…. કલાપીનું તે પંખીની ઉપર પથરો…. વાંચ્યું જ હશે પણ તેમના શબ્દોમાં [...]
કલાપીનું મંદ મંદ આક્રંદ કરતું અમર ગીત
[...] �� ������ ������������������ ��������� ������������ ������������������ ������������ ������������, ������������������ ������ ������ ������������ ! ��������� ��������� ������������ ������������ ������ ! ������ ��� ! ������������������ ��������� ������ ��������� ��������������� ������������������ View Full Content at Blog | Topic Search Engine | Blog topicsearchengine.com – A see engine concern of past, inform and f… [...]