આપણે : પન્ના નાયક
આપણે
આટલાં નજીક
છતાં ય
જિંદગીભર
એકબીજાને જોયા કર્યાં છે એ રીતે
જાણે
હું સ્ટેશન પર
ને
તું
પસાર થતી ટ્રેનનો મુસાફર.
- પન્ના નાયક
ટ્રેનનાં પાટા જેમ સતત સાથે રહીને પણ, એકબીજાને ક્યારેય મળી શકતાં નથી હોતાં. તેવી જ રીતે, એક જ છત નીચે, એક ’માણસ’ બીજાં ‘માણસ’ને ક્યાં મળી શકે છે ?
.
Tags: gujarati, kavita, manas, panna nayak, અછાંદસ
This entry was posted on Thursday, June 10th, 2010 at 10:58 am and is filed under સાહિત્યપ્રકાર, અછાંદસ, સાહિત્યકાર, પન્ના નાયક, સાહિત્યપ્રકાર, માણસ. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.
ખૂબ સરસ-લાગણીની અભિવ્યક્તી.
સુંદર વાસ્તવિકતા પ્રગટ થઈ છે.
સુંદર જાણીતી રચના… ફરી માણવી ગમી…
સ રસ અભિવ્યક્તી
ફરી ફરી માણવી ગમે
યાદ
એક તારી કલ્પના જે જિગર બાળતી રહી,
એક મારી વાસ્તવિકતા કે જાણે નથી રહી.
ઓછા શબ્દોમાં અભિવ્યક્તિને સમાવવા જેવું પ્રમાણમાં અઘરૂં કામ અહીં ચમત્કૃતિસભર અને સરસ રીતે અભિવ્યક્ત થયું.
પ્રસ્તુત કૃતિના ભાવાનુસંધાને મારી ગઝલના બે શેર યાદ આવ્યા….
નીતરતી ચાંદનીમાં વદ વિચારે છે
મનુષ્યો,હદ વિષે અનહદ વિચારે છે
બધા સંબંધનો ઇતિહાસ છે સરખો
બધા,સંબંધની સરહદ વિચારે છે !
પરસ્પર લાગણીની અભિવ્યક્તિ ખુબ જ ભાવપુર્ણ….
ચંદ શબ્દોમાં ખૂબ સૂચક વાત.
તમે ઇશ્વર ને સવાલ કરો કે શા માતે આમ્?