વાત : મનોજ ખંડેરિયા
( વાદળમાંથી વીખરાતી તડકાની સળીઓ )
વરસાદ પછીનાં ઉઘાડ જેવું, કૂણા કૂણા અભાવનું આકાશ આંખમાં ઊઘડે.
ફરી વળેલી ટહુકાની ભીનાશ લઇને, હરતી ફરતી હવા કરે અંઘોળ,
પાંપણમાં અટવાઇ જતી લીલાશ હજી તો, સરુ-વૃક્ષની તાજી ને તરબોળ;
સુગંધના કલશોરે આવ્યું – ઝાંખુંપાંખું ગામ દૂરનું અહીં તણાતું વગડે.
ચાર દિશાને ઘેરી ઊભા પ્હાડ કે એની, હરિયાળીની અંગ અંગમાં ભાત,
આંગળીઓનો પીધો રેશમી કંપ તે એની, પીગળી રહી છે આજ લોહીમાં વાત;
વાદળમાંથી વીખરાતી તડકાની સળીઓ – ચાંચ મહીં કો’ ભાન ભૂલ્યું ખગ પકડે.
- મનોજ ખંડેરિયા
કાળઝાળ ગરમીથી ત્રસ્ત આપણે સૌ જેની રાહ જોતાં હતાં તે વરસાદ, તન-મન ભીંજાય એવો તો હજુ ક્યાં વરસ્યો ? તો પાંપણે અટવાતી લીલાશ હૃદયને ક્યાં હરિયાળું બનાવી શકી છે ? જોકે, ભીનાં કપડાં કે છત્રી,રેઇનકોટ બની ઘરમાં તે લટકવા માંડ્યો છે. પણ તો પણ, થોડીઘણી ગંદકીની ફરિયાદ સાથે પણ તેનો કૂણો કૂણો અભાવ તો સાલે જ છે. કવિ મનોજ ખંડેરિયાનાં જન્મદિને , વરસાદ પછીના ઉઘાડમાં પણ ભીંજવતું એક ગીત.
.
the attachments to this post:
suryakiran
વાહ કવિ! જન્મદિને શુભેચ્છા સહ.
કવિશ્રીને જ્ન્મ-દિને હાર્દિક શ્રધ્ધાંજલી!
સુંદર ગીત!
સુધીર પટેલ.
વરસાદ પછીના આકાશનુ ચિત્ર દોર્યુ હોય એવો અનુભવ થયો….
સુંદર રચના…
એમાંય આ ખાસ ગમ્યું,
આંગળીઓનો પીધો રેશમી કંપ તે એની, પીગળી રહી છે આજ લોહીમાં વાત;
ગઝલકાર ગીત પણ ઉત્તમ લખે છે./..
સુંદર રચના…
વરસાદ રાહ જોવડાવીને આવ્યો એમ આપ પણ ઘણા લાં…બા વિરામ પછી પધાર્યા છો.. કુશળ ?
Pinki : હવે કુશળ-મંગલ છે …