.

‘

‘

શું બીજું- વૃક્ષની ઘટનામાં છે ?
ડાળ એકેક સકંજામાં છે.

એ ગમે તે ઘડી આવી ચડશે,
કંઈ યુગોથી કોઈ રસ્તામાં છે.

તું ન દેખાય ને હું દેખાઉં,
ક્યાં ફરક કોઈ તમાશામાં છે ?

બહુ ખીલ્યા તારી કબર પર ફૂલો,
તું હજી કોની પ્રતીક્ષામાં છે ?

પંખીઓ આવી ખભા પર બેઠા,
ચાડિયો આજ અચંબામાં છે.

- ભાવેશ ભટ્ટ

‘

‘

વાત તમાશાની હોય , પ્રતીક્ષાની હોય કે અચંબાની – વૃક્ષની ઘટનામાં જેમ ડાળો સકંજામાં છે એમ, આપણે પણ, માણસની ઘટનામાં – સકંજામાં હોઇએ છીએ.  દરેક શેર એક નવી જ વાત લઈને આવે છે જે ગઝલ અને કવિની ઉત્કૃષ્ટતા દર્શાવે છે.

,

,

,

,

ઓફિસની સાફસફાઈ કરતાં

પ્યુનને બોલાવી,

મેં ગાંધીજીનાં ફોટા પર

જામી ગયેલી ધૂળ બતાવી,

અને ધમકાવતાં સ્વરે

ફોટો નહિં સાફ કરવાનું કારણ પૂછયું.

ખૂબ જ નિખાલસતાથી

એણે જવાબ આપ્યો.

“સાહેબ, હું આ ફોટો

સાફ નહિં કરું.

જેટલી વાર સાફ કરવા જઉં છું

મારો ગાફો ભીનો થઈ જાય છે

અને પછી સૂકાતો જ નથી.

- ભાવેશ ભટ્ટ ‘મન’

ગાંધી નિર્વાણ દિને યુગપુરુષને વૅબમહેફિલ તરફથી શબ્દાંજલિ. તેમનાં વ્યક્તિત્ત્વને કોઈ પૂર્વભૂમિકાની જરુર નથી, તેમ આજની રચનાને પણ.   જો તેમનો ફોટો આપણા ઘરમાં હોય તો.. ?!!

.

ટિકિટ લીધા વગર,

એક માણસ ટ્રેનનાં પાટા પર સૂઈ ગયો,

ક્યાંનો ક્યાં પહોંચી ગયો. 

* * * * *

કોઈ સારો કૉમ્પ્યુટર એન્જિનીયર

ધ્યાનમાં હોય તો કહેજો.

જેટલી વાર માણસ ડૉટ કોમ

ઍન્ટર કરું છું

કૉમ્પ્યુટર હેન્ગ થઈ જાય છે.

* * * * *

રસ્તા પર બેવડ વળી ગયેલા

વૃક્ષને જોઈને બાળકે પૂછ્યુ, 

“કેમ અંગૂઠાં પકડીને ઊભું છે ?

તેં લેસન ન્હોતું કર્યું ?”

* * * * *

જે વૃક્ષની નીચે

ધમધોકાર ચાની કિટલી ચાલતી

એ વૃક્ષને રોજ એવો પ્રશ્ન થતો

‘કટિંગ’ એટલે શું ?

-  ભાવેશ ભટ્ટ

ઝાડ નીચે ઊભો ઊભો કટિંગ પીતો એક અમદાવાદી - ભાવેશ ભટ્ટ માણસ ડૉટ કોમ ને વૃક્ષ ડૉટ કોમની સર્ચમાં પણ છે .. !! 

.

જિંદગીનું કોઈ સંપાદન કરે,
મોતને પ્રસ્તાવના લખવી પડે!

એકલો ચોક્કસ નથી હું,કોઈ છે,
રોજ સાથે કોણ આવે છે બધે?

આંખમાં રહી આંખ જેવી થઈ ગઈ,
આ તરસનું નામ બદલું છું હવે.

અર્થની થોડી ઘણી લાશો સિવાય,
મૌનના દરિયા કિનારે શું મળે?

હું કહું છું કે આ સમય એ કોણ છે?
ચોર છે તો કોઈને ચોરી શકે!

જાદુની કોઈ જ છડી પાસે ન હોય,
જો મળે એવી પરી,ક્યાંથી ગમે?

- ભાવેશ ભટ્ટ ‘મન’

મત્લાનો શેર આખીય જિંદગીનો સાર બે જ લીટીમાં કહી દે છે. અને જિંદગીનું સંપાદન કરવાની વાત જ – જો કે આપણે તો રોજ જ કરતાં હોઈએ પણ જો ખરેખર ખુદા જ સંપાદન કરે તો ? જન્મ તેનું મૃત્યુ તો નિશ્ચિત જ છે ભલે બીજું બધું જ અનિશ્ચિત !અને આથી જ તે કહે છે પ્રસ્તાવના તો મોતને જ લખવી પડે. આંખની તરસ આંખ જેવી થઈ આંસુ બને છે તેથી જ તરસનું નામ તેણે બદલી નાંખ્યું ! મૌન પણ બોલકું હોય છે જ્યાં ન બોલાયેલાં શબ્દનો અર્થ આપણે આપણી જાતે શોધવો પડે અને અંતે તમામ અર્થની લાશો જ કારણ મૌન ઉકેલી નથી શકાતું અને આપણે જ નિઃશબ્દ બનવું પડે છે. 

“કોઈ પ્રકરણ ક્યાંક સારું આવશે,
એક પાનું ફેરવી જો તો ખરો.”  – ભાવેશનો જ શેર . બસ આ એક પાનાની આશાએ જિંદગી નામનું આખું પુસ્તક વાંચી નાંખવું પડે અને અંતે ખબર પડે કે મોતે જ પ્રસ્તાવના લખેલી હોય છે.