આયખામાં આવી છે આષાઢી સાંજ અને ઝરમરિયાં વરસે છે ફોરાં.
સખીરી, મારા સાજણ રહે છે સાવ કોરા !

સાજણ કરતા તો સારું બાવળનું ઝાડ, જેને છાંટો અડતા જ પાન ફૂંટે;
સાજણ સંતાય મૂઓ છત્રીમાં, આખ્ખું આકાશ અરે મારા પર તૂટે;
પલળી પલળી ને હું તો ગળચટ્ટી થાવ, પછી સાજણ લાગે છે સાવ ખોરા.
સખીરી, મારા સાજણ રહે છે સાવ કોરા !

ચૈતર વૈશાખ તો સમજ્યા, પણ આષાઢી અવસરને કેમ કરું પાર?
સાજણ છે મારો સૈ વેકુરનો વીરડો ને મારી તરસ ધોધમાર ;
વરસાદી વાયરાઓ ચાખી ચાખીને, હવે ચાખું છું છેલ્લા કટોરાં.
તોય મારા સાજણ રહે છે સાવ કોરાં.

- વિમલ અગ્રાવત

આષાઢી સાંજ અને સજનીની ધોધમાર વ્હાલની ધોધમાર તરસ…  !  આષાઢી અવસરમાં વરસાદી વાયરાઓ ચાખીને, પણ જો સાજણ કોરો રહે તો તેને કેમ ભીંજવવો ?!! તેમનાં બ્લોગ પર ભીંજાવવું પણ જરુર ગમશે.   http://agravatvimal.wordpress.com/

.