.

ધારણાઓ સ્પર્શની ક્યાં હર વખત સાચી પડી ?
આ હથેળી કાલ માફક, આજ પણ પાછી પડી.

જળસમું આ મન કદી સમજાયું નહીં હે જિંદગી !
સર્વ ઇચ્છાઓ જુઓ, વાદળસમી ફાટી પડી.

આમ ભીનો, આમ કોરો હોઉં છું હું રાતભર,
થોડી ઈચ્છા, થોડી પીડા, આમ લ્યો ઝાંખી પડી.

ઝીલવું ’ને જીવવું એ બેઉમાં ધબકાર છે,
એ સમજવામાં, સમજદારી જરા નાની પડી.

થોકડી લઈ શ્વાસની બેઠો હતો બસ, બેફિકર,
ક્યાંકથી આવી સમયની ધાર ત્યાં વાગી પડી.

- સુનીલ શાહ

,

.

વાત સ્પર્શની હોય કે શ્વાસની, ધારણાઓ હંમેશા સાચી નથી પડતી.  હથેળીની રેખાઓમાં લખ્યું નહિં હોય તો, હથેળી ખુદ જ પાછી પડશે.  પણ, નોટોની થોકડીઓ ગણતાં ગણતાં આ વાત યાદ નથી રહેતી. સમયની ધાર વાગે અને શ્વાસ ખૂટે ત્યારે જ આ બ્રહ્મજ્ઞાન સાધે છે.

.

.

.

.

.

.

સાવ ખુલ્લું હોય છે,
આભ સૌનું હોય છે.

છાંયડા વ્હેંચી ગયું,
વૃક્ષ ભોળું હોય છે.

શ્વાસ થંભી જાય તો !
શ્વાસમાં શું હોય છે ?

નાવને ડૂબાડતું,
છિદ્ર નાનું હોય છે.

એ જ બસ ચર્ચાય છે,
કે જે, મોટું હોય છે !

- સુનીલ શાહ

.

ટૂંકી બહરમાં – ખુલ્લા આભ જેવી વિશાળ વાત. જોકે, ખુલ્લા આભની સાથે , મધદરિયે આખે આખી નાવ ડૂબાડવા એક છિદ્ર જ પૂરતું હોય છે તે પણ સૂચવ્યું છે. શ્વાસ થંભી જતાં શું થાય તેની તો સૌને જાણ છે પણ શ્વાસમાં એવું તો શું હોય છે ?  બસ એ જે સમજે - તેને ઈશ્વરને મંદિરમાં શોધવા નહિં જવું પડે.

,

.

.

વૃક્ષની આજે નીયત શાને તપાસો,
કે, તમે તડકે ધરી જોયો છે વાંસો ?

મેઘની આવી રહી છે લ્યો સવારી,
વીજરૂપે મોકલે છે આભ જાસો.

આ તિરાડો ભીંતની કે ભીતરી છે ?
પોપડા ખરતાં પહેલાં એ ચકાસો.

ભાગ્યને મારા ચકાસી લઉં સતત હું,
રોજ એની બાજુ ફેંકું એક પાસો.

એકથી બીજા સુધી પ્હોંચી શક્યા નહિ,
દોસ્ત, કોને કોણ દે એનો ખુલાસો ?

છત જવાની રોજ બનતી હોય ઘટના,
પણ તમે ત્યાં જઈને દીધો છે દિલાસો ?

- સુનીલ શાહ

સુનીલભાઈનાં જન્મદિને માણીએ તેમની એક ગઝલ,  જે ખુદને જ ચકાસવાનું એક સરસ ઇજન આપી જાય છે. અને પછી તો ભીતરી દીવાલ તોડી એકમેક સુધી પહોંચતા વાર પણ  ના લાગે .   સુનીલભાઈને જન્મદિનની મબલખ શુભેચ્છાઓ !

.

પગલું મૂક્યું છે તો રસ્તો થઈ જશે,
માપવાનો ખુદને, મોકો થઈ જશે.

એક બારી હું ઉઘાડું, એક તું,
સામસામે રાહ ખુલ્લો થઈ જશે.

તું પુરાવા પ્રેમના માંગીશ ના,
સ્પર્શ કેવળ કર, ભરોસો થઈ જશે

ડાળ તૂટી, વૃક્ષને ધ્રાસ્કો પડ્યો,
છાંયડો કોઈને ઓછો થઈ જશે.

તું વહે છે, તો વહ્યા કરજે સતત,
ભીતરી મૃગજળનો દરિયો થઈ જશે.

લાગણીનો ચાલ, માળો ગૂંથીએ,
શ્વાસ તારો, શ્વાસ મારો થઈ જશે. (તા.ક.)

- સુનિલ શાહ 

સુનિલભાઈ પગલું મૂકી રસ્તો શોધવાની વાત ખુમારીપૂર્વક કરે છે, તો ભીતરી નકારાત્મક ભ્રમણાઓનાં ‘મૃગજળ’ને દરિયો પણ બનાવી દે છે.   ડાળ તૂટે તો ય ધ્રાસ્કો તો એમ જ પડ્યો, કે કોઈનો છાંયડો ઓછો થઈ જશે. અને  એ જ તો ખુદને માપવાનો મોકો છે.  ખુદા માટે પણ…  આપણને માપવાનો મોકો… !!

. 

( શ્રી શકીલ કાદરીનાં હસ્તે ઈનામ સ્વીકારતાં )

હું ભલે ને આભમાં ઊડવાને અહીં સક્ષમ નથી,
પણ ધરા પર પાંખ ફેલાવી શકું એ કમ નથી.

શ્વાસ પાંખોમાં દબાવી ડાળ પર ઝૂલે વિહંગ,
એય જાણે છે, અહીં રહેવાનું તો કાયમ નથી.

મારા નાજુક સ્પર્શથી વિહ્વળ પ્રિયે તું ના થતી,
હું તને તરછોડું, એવી વાતમાં કૈં દમ નથી.

સ્વપ્નની સાથે બનાવી રાખવા દૂરી અમે,
પાંપણો રાખી છે ખુલ્લી, એનો કોઈ ગમ નથી.

માત્ર વિસ્તરવું કશાયે કામનું હોતું નથી,
રણ, તું પગલાં સાચવી શકવા હજી સક્ષમ નથી.

 - સુનિલ શાહ

બેંગાલ સ્પોર્ટીંગ યંગ આર્ટસ ક્લબ, સુરત દ્વારા આયોજિત ૨૫મી ગુજરાતી ગઝલ સ્પર્ધામાં ‘ઈન્ટરનેટ કવિ’ સુનિલભાઈ શાહની આ રચનાને ‘શહીદેગઝલ’નાં સંપાદક શ્રી શકીલ કાદરીનાં હસ્તે તૃત્તીય ઈનામ પ્રાપ્ત થયું.  નેટજગત પર જ તેમણે તેમની ‘કવિતાનો ક’ ઘૂંટવાનું શરૂ કરેલું અને આથી નેટજગતનાં નવોદિતો માટે તો આ ખૂબ જ પ્રેરક વાત છે. તેમનાં જ શબ્દો નવોદિતોને માટે,

હું ભલે ને આભમાં ઊડવાને અહીં સક્ષમ નથી,
પણ ધરા પર પાંખ ફેલાવી શકું એ કમ નથી.

.