.

.

હું છું દીવો -
લો, મારો આધાર લઇને તમેય થોડું જીવો.

હું મારી અંદર રહું તેથી વધુ રહું છું બહાર,
દૂર જતામાં લાગે કે કોઇ કાઢે મારા તાર,
ઝીણા ઝીણા રેશમ તારે લો અજવાળું સીવો.
હું છું દીવો.

હું જાણે એક નૌકા છું ને મારી બહાર છે જળ,
સહેજ પવન આવે ને અજવાળાંને ચઢતો વળ,
જળ સમજીને અજવાળામાં પડે કોઇ મરજીવો.
હું છું દીવો.

- રવીન્દ્ર પારેખ

,

.

નાનકડો એક દીવો – આખાયે ઓરડામાં અજવાળું ફેલાવતો હોય છે અને કહેતો હોય છે, હું છું દીવો – લો, મારો આધાર લઇને તમેય થોડું જીવો.  તારે તાર થઇ જતી દીવાની વાટ પણ કરે છે, અજવાળું સીવવાની વાત.   અને અંતરમાં જો અજવાળું સીવાઇ ગયું તો તો આપણે પણ દીવડાની જેમ બોલી ઊઠશું – લો, મારો આધાર લઇને તમેય થોડું જીવો.

આપ સૌ વાચકોને વૅબમહેફિલ તરફથી દિપાવલીની હાર્દિક  શુભકામનાઓ.

.

.

.

.

.

.

એક છોકરો સૂતો સૂતો તારા માટે વેઇટ કરે છે,
એવી કેવી મોંઘેરી તું સપનામાં પણ લેઇટ કરે છે.

આગળ પાછળ તારી એ, આખો દી ફરતો રાઉન્ડ રે,
એના આખા જીવનનું તું લાગે છે કમ્પાઉન્ડ રે;
ક્યારેક આવી ખોલે છે તું, કાચી ઊંઘે એક છોકરો રોમરોમનો ગેઇટ કરે છે,
એવી કેવી મોંઘેરી તું સપનામાં પણ લેઇટ કરે છે.

ધીમે ધીમે પડશે સમજણ, કેવી છે આ થીમ,
ધોધમાર તો પછી વરસવું,પહેલા તો રીમઝીમ;
તારા માટે તડપે છે એ, નાહકનો એને તું હુ ઇઝ ધેટ કરે છે,
એવી કેવી મોંઘેરી તું સપનામાં પણ લેઇટ કરે છે.

- અંકિત ત્રિવેદી

.

.

માર્ચ ૯, ર૦૦૯નાં રોજ અંકિત ત્રિવેદીને વૅબમહેફિલ અને તેનાં વાચકો તરફથી આપણે સૌએ ગીતપૂર્વક જન્મદિનની શુભેચ્છાઓ આપેલી. ૨૫ સપ્ટેમ્બર, ૨૦૧૧ રવિવારનાં રોજ અંકિતના ગીતસંગ્રહ ‘ગીતપૂર્વક’નું વિમોચન  કર્ણાવતી ક્લબ, અમદાવાદ ખાતે યોજવામાં આવેલું.

.

.

અંકિત ત્રિવેદીને ગીતપૂર્વક -  પુસ્તક ‘ગીતપૂર્વક’ માટે વૅબમહેફિલ અને તેના વાચકો તરફથી અભિનંદન.

.

.

.

.

.

.

જમુનાનાં જળ કદી ઓછાં ન થાય, એનું કારણ પૂછો તો કહું રાધાની આંખ !
તીરથ ને મંદિરો પડતાં મેલીને કદી જાત આ ઝુરાપાની નદિયુંમાં નાંખ.

રાધાનાં શમણાંના સાત રંગ રોળાયા, તંઈ જંઈ એક મોરપિચ્છ રંગાયું,
હૈડું ફાડીને પ્રાણ ફૂંક્યા કંઈ ઘેલીએ, તંઈ જંઈ આ વાંસળીએ ગાયું,
મોરલીની છાતીથી નીકળતા વેદનાના સૂર, સખી ! સાંખી શકે તો જરી સાંખ !
જમુનાનાં જળ કદી ઓછાં ન થાય, એનું કારણ પૂછો તો કહું રાધાની આંખ !

ગોધૂલિવેળાની ડમરીમાં ડૂબકી દઈ, આયખું ખૂંદે છે ખાલીખમ પાદર;
રાહનાં રૂંવાડાને ઢાંકવા પડે છે કમ, આ ચોર્યાસી લાખ તણી ચાદર.
છો ને ભવાટવિ ઊગી અડાબીડ પણ ધખધખતી ઝંખનાને વળશે ન ઝાંખ
જમુનાનાં જળ કદી ઓછાં ન થાય, એનું કારણ પૂછો તો કહું રાધાની આંખ !

- વિવેક ટેલર
(૨૧-૦૭-૨૦૦૯)

.

.

દર વરસે જન્માષ્ટમી આવે , કૃષ્ણજન્મોત્સવ ઊજવીએ અને મનમાં થાય કે, યદા યદા હિ ધર્મસ્ય … કહેનારો આ વરસે પણ જન્મ્યો નહીં ?!!  હજુ પણ વધુ અધર્મ ધરતી પર આવવાની રાહ જોતો હશે કે પછી રાધાની રાહ જોતો હશે ?!!   વિવેકભાઈનું રાધાગીત કહે છે, એમ જાત ને ઝુરાપાની નદિયુંમાં નાંખીએ તો તેની મોરલીનાં સૂર સંભાળાય… ! આપ સૌને જન્માષ્ટમીની શુભેચ્છાઓ.

.

.

..

.

.

.

ચાલ હવે તો આનાકાની મૂક, બનીને મૂક, આ વરસાદી વાછટને ક્યાં સુધી જોતી રહેવાની?
હું સદા રહેવાનો તારી સાથ, કરી વિશ્વાસ, તું પકડે હાથ જો મારા, હથેળીએ કૂંપળ કૂટવાની. – ચાલ હવે.

વાત અચાનક શરૂ થાય ક્યાં, વાત અચાનક વધી જાય ક્યાં, એની ક્યાં ખબર પડે છે ?
ઓળખ અમથી હોય શરૂમાં, પછી તો આગળ હળતાં મળતાં, સંબંધને એક નામ મળે છે. – ચાલ હવે.

તું હોઠે હાથ મૂકે, બંધ આંખ કરે, એક નામ સ્મરે, એ નામ છે કોનું-ની અટકળ બસ ઉકેલવાની,
આવ કે આ ખુલ્લા આકાશે, રહીને પાસે, એકી શ્વાસે જીવી જઈએ આશ છોડી કોઈ બીજાની. – ચાલ હવે.

સુખની હરેક પળને હું કુરબાન કરી દઉં, તારા મુખ પર એક મજાનું સ્મિત મળે તો,
આ કોરાં શમણાં, સુક્કા શ્વાસો, ફિક્કી આંખો, જીવી જવાનાં, એક જો ભીનું ગીત મળે તો. – ચાલ હવે

– હિતેન આનંદપરા

.

.

કવિ શ્રી હિતેનભાઇનાં જન્મદિને માણીશું એક ભીનું ગીત – અને સાથે જ તેમને આપણાં સૌ તરફથી ભીની ભીની શુભેચ્છાઓ !

.

.

.

.

.

.

વર્ષાની રુમઝૂમતી રાત રંગભીની,
એવી  વ્હાલપની  વાત રંગભીની.

આકાશે વીજ ઘૂમે, હૈયામાં પ્રીત ઝૂમે,
છંટાતી સ્વપ્નની બિછાત રંગભીની.
વર્ષાની રુમઝૂમતી  રાત  રંગભીની.

બાજે  અજસ્ત્રધાર, વીણા  સહસ્ત્રતાર,
સ્મૃતિના ઝંકાર આંખે લુવે રંગભીની.
વર્ષાની   રુમઝૂમતી  રાત  રંગભીની.

ઓ રે વિજોગ વાત !  રંગ   રોળાઈ   રાત,
નેહભીંજી  ચૂંદડી  ચૂવે  રંગભીની.
વર્ષાની રુમઝૂમતી રાત રંગભીની.

- ઉમાશંકર જોશી

.

.

વરસાદ અમસ્તોય કવિ અને લેખકોને પ્રિય વિષય રહ્યો છે.  પણ, વરસાદી રંગભીની રાતની વાત બહુ ઓછાએ કરી છે.  રુમઝૂમતી રાતની વાત એટલી લયાન્વિત છે કે, ગાતાં ગાતાં જ વાંચવી પડે.  અને આંખોમાં એવા સપનાં છાંટી જશે કે,  જ્યારે પણ વરસાદી રાત જોશો કે ચોક્કસ આ ગીત આપમેળે કાનમાં ગૂંજશે !

.

.

.

.

.

.

કીકી કરું બે નભતારલીની
ને મીટમાં માપું દિગંતરાલને,
માયા વીંધીને જળવાદળીની
અખંડ દેખું પળમાં ત્રિકાલને.

સન્ધ્યા-ઉષાની સજી પાંખજોડલી
યાત્રી બનું ઊર્ધ્વમુખી અનંતનો;
સ્વર્ગંગામાં ઝૂકવું ચંદ્રહોડલી,
સંગી બનું વા ધૂમકેતુ-પંથનો.

વ્યક્તિત્વમાં બંધન તોડીફોડી,
વિશ્વાન્તરે પ્રાણપરાગ પાથરું;
પાંખો પ્રકાશે તિમિરે ઝબોળી
સ્થળે સ્થળે અંતરપ્રેમ છાવરું.

વ્યક્તિ મટી બનું વિશ્વમાનવી;
માથે ધરું ધૂળ વસુન્ધરાની.

- ઉમાશંકર જોશી

.

.

ઊર્ધ્વમુખી યાત્રીને વ્યકિત મટી વિશ્વમાનવી બનતાં શી વાર ?

.

.

.

.