.

,

મન મૂકીને આમ તો પડતો રહે વરસાદ,
કિંતુ મને તો નખશિખ નડતો રહે વરસાદ.

કેવું ગગનગામી બન્યું પ્રદૂષણ આ લોકનું,
કરવાને તે ધરાશયી લડતો રહે વરસાદ.

ના કો’ને મારો ખપ રહ્યો આ યંત્રયુગમાં,
યાદ કરી એ યક્ષને રડતો રહે વરસાદ.

એની વાતો તો સદાયે હોય છે અલગ,
ક્યાંક સાવ ગુમ તો ક્યાંક જડતો રહે વરસાદ.

એક આગવી અસર રહી છે એના ટાંકણે,
કેવાં મઝાનાં શિલ્પો ઘડતો રહે વરસાદ.

- વીરેન્દ્રકુમાર ભટ્ટ

.

.

આખરે, વરસાદ મન મૂકીને ભીંજવી ગયો … કેટલાંકને જડી ગયો તો કેટલાંકને નડી પણ ગયો !  હવે, વરસાદની યાતનાને પણ જાણીએ તો ?  SMS કે net પર જ message મોકલી દેતાં આ યુગમાં તેને યક્ષની યાદ સતાવે છે.  પણ,  વરસાદ તો ગગનગામી પ્રદૂષણ દૂર કરવાં વરસતો જ રહે છે.  ભીંજાયા પછી હવે તેની પાસે વરસવાનું પણ શીખવું જરુરી છે !!!

.

.

.

.

.

આપણી વચ્ચે કદી એવુંય ચોમાસું હતું,
આંખમાં જાણે નદી એવુંય ચોમાસું હતું.

બેઉ ભીનાં થાય એવી ઈચ્છા લઇ આવ્યું હતું,
ભીંત ભીંજાતી રહી એવુંય ચોમાસું હતું.

શબ્દ ભીંજાતો રહ્યો ને શ્વાસ પણ ભીનો થયો,
લાગણી કોરી રહી એવુંય ચોમાસું હતું.

શોધવા નીકળ્યો હતો એવી જણસ અંધારમાં,
વીજળી ત્યારે પડી એવુંય ચોમાસું હતું.

હું પછી એવા વળાંકે આવીને ઊભો હતો,
તું મને સામે મળી એવુંય ચોમાસું હતું.

- ધ્વનિલ પારેખ

.

.

ગુજરાત સરકાર અને સાહિત્ય અકાદમી દ્વારા વર્ષ ૨૦૦૮ નો યુવા ગૌરવ પુરસ્કાર ધ્વનિલ પારેખને આપવામાં આવેલ છે.  ધ્વનિલભાઈને વૅબમહેફિલ અને તેનાં વાચકો તરફથી ખૂબ ખૂબ અભિનંદન.

‘નગરને મળે એક સહિયારું વાદળ છતાં સૌની બારીએ વાછટ જુદી છે‘. ‘ – હેમેન શાહ.  મૂશળધાર વરસાદ વરસતો હોય અને છતાંય મન મૂકીને ન ભીંજાયા હોય એવું ય ચોમાસું ક્યારેક હોય શકે.  તો વળી, ક્યારેક હળવું ઝાપટું ય ભીંજવીને તરબતર કરી દે.  જોકે, આપણે જેટલી બારી ખોલીશું એટલી જ વાછટમાં ભીંજાઇ શકાય છે.

.

.

.

.

.

.

ચાલ હવે તો આનાકાની મૂક, બનીને મૂક, આ વરસાદી વાછટને ક્યાં સુધી જોતી રહેવાની?
હું સદા રહેવાનો તારી સાથ, કરી વિશ્વાસ, તું પકડે હાથ જો મારા, હથેળીએ કૂંપળ કૂટવાની. – ચાલ હવે.

વાત અચાનક શરૂ થાય ક્યાં, વાત અચાનક વધી જાય ક્યાં, એની ક્યાં ખબર પડે છે ?
ઓળખ અમથી હોય શરૂમાં, પછી તો આગળ હળતાં મળતાં, સંબંધને એક નામ મળે છે. – ચાલ હવે.

તું હોઠે હાથ મૂકે, બંધ આંખ કરે, એક નામ સ્મરે, એ નામ છે કોનું-ની અટકળ બસ ઉકેલવાની,
આવ કે આ ખુલ્લા આકાશે, રહીને પાસે, એકી શ્વાસે જીવી જઈએ આશ છોડી કોઈ બીજાની. – ચાલ હવે.

સુખની હરેક પળને હું કુરબાન કરી દઉં, તારા મુખ પર એક મજાનું સ્મિત મળે તો,
આ કોરાં શમણાં, સુક્કા શ્વાસો, ફિક્કી આંખો, જીવી જવાનાં, એક જો ભીનું ગીત મળે તો. – ચાલ હવે

– હિતેન આનંદપરા

.

.

કવિ શ્રી હિતેનભાઇનાં જન્મદિને માણીશું એક ભીનું ગીત – અને સાથે જ તેમને આપણાં સૌ તરફથી ભીની ભીની શુભેચ્છાઓ !

.

.

.

.

.

.

વર્ષાની રુમઝૂમતી રાત રંગભીની,
એવી  વ્હાલપની  વાત રંગભીની.

આકાશે વીજ ઘૂમે, હૈયામાં પ્રીત ઝૂમે,
છંટાતી સ્વપ્નની બિછાત રંગભીની.
વર્ષાની રુમઝૂમતી  રાત  રંગભીની.

બાજે  અજસ્ત્રધાર, વીણા  સહસ્ત્રતાર,
સ્મૃતિના ઝંકાર આંખે લુવે રંગભીની.
વર્ષાની   રુમઝૂમતી  રાત  રંગભીની.

ઓ રે વિજોગ વાત !  રંગ   રોળાઈ   રાત,
નેહભીંજી  ચૂંદડી  ચૂવે  રંગભીની.
વર્ષાની રુમઝૂમતી રાત રંગભીની.

- ઉમાશંકર જોશી

.

.

વરસાદ અમસ્તોય કવિ અને લેખકોને પ્રિય વિષય રહ્યો છે.  પણ, વરસાદી રંગભીની રાતની વાત બહુ ઓછાએ કરી છે.  રુમઝૂમતી રાતની વાત એટલી લયાન્વિત છે કે, ગાતાં ગાતાં જ વાંચવી પડે.  અને આંખોમાં એવા સપનાં છાંટી જશે કે,  જ્યારે પણ વરસાદી રાત જોશો કે ચોક્કસ આ ગીત આપમેળે કાનમાં ગૂંજશે !

.

.

.

.

.

( મને ભીંજવે તું ….. તને વરસાદ ભીંજવે )

.

આકળવિકળ આંખકાન વરસાદ ભીંજવે
હાલકડોલક ભાનસાન વરસાદ ભીંજવે

ચોમાસું નભ વચ્ચે લથબથ સોળ કળાએ ઊગ્યું રે વરસાદ ભીંજવે
અજવાળું ઝોકાર લોહીની પાંગત સુધી પૂગ્યું રે વરસાદ ભીંજવે

નહીં છાલક, નહીં છાંટા રે વરસાદ ભીંજવે
દરિયા ઊભા ફાટ્યા રે વરસાદ ભીંજવે

ઘરમાંથી તોતિંગ ઓરડા ફાળ મારતા છૂટ્યા રે વરસાદ ભીંજવે
ધૂળ લવકતા રસ્તા ખળખળ વળાંક ખાતા ખૂટ્યા રે વરસાદ ભીંજવે

પગના અંતરિયાળપણાને ફળિયામાં ધક્કેલો રે વરસાદ ભીંજવે
નેવાં નીચે ભડભડ બળતો જીવ પલળવા મેલો રે વરસાદ ભીંજવે

બંધ હોઠમાં સોળ વરસની કન્યા આળસ મરડે રે વરસાદ ભીંજવે
લીલોધમ્મર નાગ જીવને અનરાધારે કરડે રે વરસાદ ભીંજવે

અહીં આપણે બે અને વરસાદ ભીંજવે
મને ભીંજવે તું તને વરસાદ ભીંજવે

થરથર ભીંજે આંખકાન, વરસાદ ભીંજવે
કોને કોનાં ભાનસાન, વરસાદ ભીંજવે

- રમેશ પારેખ

.

નહીં છાલક, નહીં છાંટા -  ભર ઉનાળે ય, સોળે કળાએ ખીલેલા આ ચોમાસામાં માંહ્યલો લથબથ ભીંજાઇ જાય તેવું  ગીત  !

.

.

.

.