જિંદગીનું કોઈ સંપાદન કરે,
મોતને પ્રસ્તાવના લખવી પડે!

એકલો ચોક્કસ નથી હું,કોઈ છે,
રોજ સાથે કોણ આવે છે બધે?

આંખમાં રહી આંખ જેવી થઈ ગઈ,
આ તરસનું નામ બદલું છું હવે.

અર્થની થોડી ઘણી લાશો સિવાય,
મૌનના દરિયા કિનારે શું મળે?

હું કહું છું કે આ સમય એ કોણ છે?
ચોર છે તો કોઈને ચોરી શકે!

જાદુની કોઈ જ છડી પાસે ન હોય,
જો મળે એવી પરી,ક્યાંથી ગમે?

- ભાવેશ ભટ્ટ ‘મન’

મત્લાનો શેર આખીય જિંદગીનો સાર બે જ લીટીમાં કહી દે છે. અને જિંદગીનું સંપાદન કરવાની વાત જ – જો કે આપણે તો રોજ જ કરતાં હોઈએ પણ જો ખરેખર ખુદા જ સંપાદન કરે તો ? જન્મ તેનું મૃત્યુ તો નિશ્ચિત જ છે ભલે બીજું બધું જ અનિશ્ચિત !અને આથી જ તે કહે છે પ્રસ્તાવના તો મોતને જ લખવી પડે. આંખની તરસ આંખ જેવી થઈ આંસુ બને છે તેથી જ તરસનું નામ તેણે બદલી નાંખ્યું ! મૌન પણ બોલકું હોય છે જ્યાં ન બોલાયેલાં શબ્દનો અર્થ આપણે આપણી જાતે શોધવો પડે અને અંતે તમામ અર્થની લાશો જ કારણ મૌન ઉકેલી નથી શકાતું અને આપણે જ નિઃશબ્દ બનવું પડે છે. 

“કોઈ પ્રકરણ ક્યાંક સારું આવશે,
એક પાનું ફેરવી જો તો ખરો.”  – ભાવેશનો જ શેર . બસ આ એક પાનાની આશાએ જિંદગી નામનું આખું પુસ્તક વાંચી નાંખવું પડે અને અંતે ખબર પડે કે મોતે જ પ્રસ્તાવના લખેલી હોય છે.