હાથમાં કરતાલ મીરાંની હતી,
ને ખરજમાં કાફી ધીરાની હતી.

અય નબી, તારા નબીરાની હતી,
દાસ્તાં મૌજે-ફકીરાની હતી.

હું હતો ને તું હતી, અંટસ હતી,
બસ હયાતી લીરે-લીરાની હતી.

પાંવમાં છનછન છનન, છનછન છનન,
તાન તિરકિટ ધા – મંજીરાની હતી.

ને કપૂરી નામ વેરાતાં ગયાં,
દોટ પણ કેવી અધીરાની હતી !

આજ આ કફની ગઝલની પ્હેરી છે,
એ કદી ચાદર કબીરાની હતી.

- જગન્નાથ રાજગુરુ

મીરાં, ધીરો, કબીર,નબી ખુદ ગઝલ બની આપણને છનન છન , તિરકિટ ધા તાલમાં મસ્તાન કરી ઈશ્વરીય અનુભૂતિ કરાવે છે. જગન્નાથ રાજગુરુની કલમે પરમ તત્ત્વનું શબ્દદેહે અવતરણ થયું ?!!