એ નહીં આવે કદી વરસાદમાં,
આગ લાગી ગઈ સખી વરસાદમાં.

કોની સાથે જઈને ભીંજાવું હવે,
સાવ સૂની છે ગલી વરસાદમાં.

એક દુઆ માંગી કોઈએ રાતભર,
એક ગઝલ મેં પણ લખી વરસાદમાં.

દુઃખની રાતોમાં કોઈ મળતું નથી,
ક્યાં મળે છે ચાંદની વરસાદમાં.

છે તગઝ્ઝુલ રંગનો વૈભવ ‘અદી’
શાયરી દુલ્હન બની વરસાદમાં.

- અદી મિરઝા

પ્રિયજન વિના તો વરસાદમાં પણ આગ લાગી જાય….. જે ધોધમાર વરસાદ પણ ઓલવી ના શકે.  અને ત્યારે – કવિને મન તો બસ ગઝલ જ દુલ્હન… !!

. 

આભ ગોરંભે ચડી અથડાય છે વરસાદમાં,
ને ધરાનાં ચીર પણ ધોવાય છે વરસાદમાં.

કેમ એની આંખમાં શ્રાવણ વહે વૈશાખમાં ?
રેશમી અલગાવ અહીં પોંખાય છે વરસાદમાં.

વીજ થૈને એમ તારું દૂરથી ચમકી જવું
તોય મન તો દાઝવા લોભાય છે વરસાદમાં

લાગણી ટહૂકે ભીની આ સગપણોના આભમાં,
તો ય કોયલ ભીતરે મુંઝાય છે વરસાદમાં.

પ્રેમની સિતાર જ્યાં મલ્હારતી સૂનકારમાં,
એક દરિયો આંખમાં છલકાય છે વરસાદમાં.

એક છત્તર હોય તોયે કેમ એ આઘા રહ્યા ?
કોરી કોરી આ ક્ષણો વરતાય છે વરસાદમાં.

ચોતરફ વરસાદ બસ, વરસાદ મૂશળધાર ને
બેઉ કાંઠે જિંદગી ધોવાય છે વરસાદમાં.

-પ્રજ્ઞા વશી

ચોતરફ વરસાદ , કોયલની કૂ…ક અને બે જણ – એક છત્તરમાં કેટલી કોરી ક્ષણો વીતે ? વીજળીનાં  ચમકારા સમ ભીની ભીની લાગણીઓ પણ  ચમકી જ જાયને… !!   જિંદગી જીવવામાં વરસાદ ‘ધોવાય’ જાય છે પણ વરસાદમાં જિંદગી ધોવાય તો … ? જિંદગીને માણવાનું યાદ કરાવતી એક ગઝલ…. !

.

શૈશવ મને બસ સાંભરે વરસાદમાં,
ને પીઢતા પણ કરગરે વરસાદમાં.

તારૂં અહીંથી દૂર હોવું શ્રાપ છે,
નાજુક બદન આખું બળે વરસાદમાં,

એ પારદર્શક આવરણનું ટૂટવું
ને શખ્સ બીજો સળવળે વરસાદમાં

સંવાદ ધરતીને ગગનનો સાંભળું,
ટહુકા પ્રણયના પાંગરે વરસાદમાં.

થીજી ગયેલા વાદળા પડખું ફરે,
ભૂતકાળ મારો વિસ્તરે વરસાદમાં.

- અશોક પંચાલ

શૈશવ, યુવાની અને પ્રૌઢતા – વરસાદ માટે કોઈ પણ ઉંમરનો બાધ હોતો નથી. તુષારભાઈ કહે છે એમ, તમે જન્મ્યા તે વર્ષનો વરસાદ તમારો પહેલો વરસાદ નથી. પણ જે વરસાદમાં તમે પહેલી વાર ભીંજાયા તે વરસાદ પહેલો વરસાદ…. !! જે ૧૦ વરસે, ૨૦ વરસે કે ૫૦ વરસે પણ હોઈ શકે.

.

એ રીતે આવીને મળ વરસાદમાં,
છોડ છત્રી, ને પલળ વરસાદમાં.

આપણું શૈશવ મળે પાછું ફરી,
હોય એવી બે’ક પળ વરસાદમાં.

તાપથી તપતી ધરાના દેહ પર,
લેપ લપાતો શીતળ વરસાદમાં.

મોર, ચાતક, વૃક્ષની સંગાથમાં,
નાચતી સૃષ્ટિ સકળ વરસાદમાં.

વ્હાલ ઈશ્વરનું વરસતું આભથી,
તું કહે વરસે છે જળ વરસાદમાં.

- ઉર્વીશ વસાવડા

હિતેનભાઈએ કહ્યું એમ, કાગળની હોડી તરે તે તો બસ… આવડત કે શ્રદ્ધાનો વિષય પણ શૈશવની બે’ક પળ પાછી તો મળી જ જાય છે વરસાદમાં… !! તો ઈશ્વરનું વ્હાલ વરસતું હોય ત્યારે મોર, ચાતક, વૃક્ષ, સકળ સૃષ્ટિની સંગાથમાં મન  છત્રી છોડી નાચી જ ઊઠે… ને.

.

વીજ, વાદળ, વાયરો ઘેરી વળે વરસાદમાં,
છોકરી જેવી ધરાને બથ ભરે વરસાદમાં.

સાવ રોજિંદા જીવનમાં શુષ્ક થઈને જીવતો,
આપણી અંદરનો માણસ ખળભળે વરસાદમાં.

મોર જેવી માનવી પાસે પ્રતીક્ષા પણ નથી,
એટલે એની કળા જોયા કરે વરસાદમાં.

પ્રિયજન સાથે અબોલા આ ઋતુમાં ક્યાં સુધી ?
રીસ સાથે બે જણાંયે ઓગળે વરસાદમાં.

ઘર પછીતે યાદની વાછટ છવાતી જાય છે,
ટેરવાં પર સ્પર્શ જૂનો તરફડે વરસાદમાં.

કામ પર જાવાનું મન થાતું નથી તો નહીં જઉં,
બહુ જ થોડાં જણને આવું પરવડે વરસાદમાં.

આમ તો એ આવડત, ને આમ શ્રદ્ધાનો વિષય,
એક કાગળની બની હોડી તરે વરસાદમાં.

- હિતેન આનંદપરા

 સાવ શુષ્ક થઈને જીવતો, આપણી અંદરનો માણસ પણ વરસાદમાં ભીંજાઈને ખળભળે અને ત્યારે કામ પર જવાનું મન ના થાય તે તો સ્વાભાવિક છે પણ કામ પર નહીં જવાનું કોને પોસાય ?  પણ મોરની ‘કળા’ જોવા ફરી ક્યારે મળે – તો આજે રવિવારની રજામાં તો આવું પરવડવું જ જોઈએ.

.

મત્ત છે વાતાવરણ વરસાદમાં,
યુગ, સદી, દિવસો ને ક્ષણ વરસાદમાં.

મનને શું કરવું કઠણ વરસાદમાં ?
તું ત્યજી દે આવરણ વરસાદમાં.

કંઈ પુરાણા બંધ તૂટતા જાય છે,
કંઈ નવા ફૂટે ઝરણ વરસાદમાં.

ઉચ્ચતા ખુદની ત્યજીને આખરે,
નભ ધરાનું લ્યે શરણ વરસાદમાં.

મન કરે તો મન મૂકી ભીંજાઈ જા,
આમ ટીપાંઓ ન ગણ વરસાદમાં !

હું ઉકેલું છું આ વાદળની લિપિ,
ના ! નથી રહેવું અભણ વરસાદમાં.

લ્યો, ફરીથી આ વખત પણ જઈ મળ્યાં-
અશ્રુબિંદુ બે કે ત્રણ વરસાદમાં.

મેઘ મૂશળધાર અંદર ને બહાર,
યાદ આવે એક જણ વરસાદમાં.

- રઈશ મનીઆર

વરસાદમાં અભણ રહેવું કેમ પોષાય- વાદળની લિપિ ઉકેલાય છે ને ?   આજે તો નભ પણ ઝૂકી ધરાનાં શરણમાં આવ્યું છે ક્યાં સુધી ટીપાં ગણશો વરસાદમાં… ?!!

.